gdzie jest tradycja, czyli Pommersche Fischsuppe

Zupa rybna ze słonego jeziora Bałtyk.Polskie wyspy, oddalone od głównego lądu tyle, że trzeba bardzo uważać, by zauważyć, że się wjeżdża na wyspę, mają piękne plaże i są idealnym miejscem na obserwację ptaków. Zjeść jednak, a już zwłaszcza smacznie zjeść, jest prawie niemożliwe. Wszędzie króluje gotowa kapusta kiszona, a jeśli w sałatce zapowiedziano paprykę, lepiej się spodziewać konserwowej, uniknie człowiek przykrych rozczarowań. Ponieważ autochtoni tych ziem wyjechali albo zostali wypędzeni, a ich miejsce zajęli przybysze zza Buga, tutejsza tradycyjna kuchnia jest wypadkową wyobrażeń i mitów o tradycyjnej kuchni polskiej. Dodatkowo tłumy niemieckich emerytów, którzy bez skrupułów przeżerają emerytury następnych trzech pokoleń, utwierdziły miejscowych w przekonianiu, że Eisbein to wymarzony obiad.
Tymczasem na Pomorzu, jak to w okolicach nadmorskich, tradycyjnie jadło się, co morze dało, przede wszystkim ryby. Na szczęście wystarczy przekroczyć granicę (niedługo ma być eurpociąg, który w rzeczywistości będzie odtworzeniem linii, która teraz dramatycznie urywa się na granicy, żeby dalej być już tylko przecinką w lesie), żeby zjeść pomorską zupę rybną, pożywną, warzywną zupę (koniecznie z kapustą, cebulą i ziemniakami) zaprawianą śmietaną i posypaną pietruszką. W takim rosole pływają duże kawałki ryby — dorsza atlantyckiego. Całość można popić Schwarzes Bier z prywatnego mikrobrowaru w Heringsdorfie, tamecznym pszenicznym albo pilznerem. Na przystawkę kanapki ze śledziem (jeśli w ogóle się śledzia jada, to jest on w postaci matjasów, bismarcków lub po prostu świeżutkiego płata śledzia) lub wędzonym turbotem albo bladym, dzikim łososiem. Mnie z przystawek rybnych o wiele bardziej smakuje jednak wynalazek sięgający nieco dalej na północ, cudowny szwedzki wynalazek znany jako gravad lax, o czym będzie dalej.